دکتر حسن ریاضی سیاستمدار، ادیب، شاعر، روزنامه‌نگار و منتقد مودب عصر ما.

یاز اکو؛ دکتر حسن ریاضی آنکولوژیست بود، پناه بیماران سرطانی. البته چندان به طبابت شهره نبود. او ایلدیرم بود، سیاستمدار، ادیب، شاعر، روزنامه‌نگار و منتقد مودب عصر ما.

ریاضی مجله ماندگار آذری را در فرمت بخارا و چه بسا حرفه‌ای‌تر و بهتر از آن منتشر می‌کرد و همانند دهباشی مستقل و مسئولانه کار می‌کرد.

او فرزند خلف بزرگمردی چون پروفسور بهزادی بود. تک‌تک شماره‌های آذری با سلیقه و دوراندیشی بی‌همتای ریاضی، در قامت یک اثر مرجع، ماندگار شده‌اند.

انتخاب هوشمندانه پرونده اصلی، ارتباطات موثر با نویسندگان، نوشتن وسواس‌گونه متون، نشستن پای گفتگو‌های اصلی، تصحیح و ویرایش دقیق، طراحی داخلی و طرح‌های بی‌نظیر روی جلد و تبلیغ و فروش موفق مجله، همه و همه، حسن ریاضی را سردبیری حرفه‌ای و موفق جلوه می‌داد. او تا آخر عمر، آذری را بدون وقفه و با کیفیت رو تعالی منتشر کرد.

او شاعر بود، ساعت‌ها در نشست شاعران مشاعره می‌کرد. به تاریخ ادبیات ترکی و فارسی را مسلط بود. با شاعران هم‌عصر خود حشر و نشر داشت و عضو موثر حلقه‌های ادبی صابر، ساهر و…، بود و با وبگاه و مجله ایشیق همکاری می‌کرد.

ریاضی پژوهشگر، نویسنده و مترجم خوبی هم بود. زبان را می‌شناخت، تاریخ معاصر را خوب خوانده بود. گره‌های تاریخی را می‌فهمید. انتخاب سوژه‌های دقیق و جان‌دار مرهون همین توانایی علمی و ذهن تاریخی او بود.

و حسن ریاضی، ایلدیرم بود مبارز راه عدالت. او دلنگران فقر مردم و تضعیف فرهنگ جامعه خود بود. ایران و آذربایجان را دوست داشت و به‌شدت روادار و اهل مدارا بود. همچون حکیمی عمیقا دلنگران، ضمیر زمانه را می‌شناخت و گام‌های سازنده برمی‌داشت.

کرونا دانشوری مجاهد و مبارزی فرهیخته را از آذربایجان گرفت. جای خالی او را هیچکس پر نخواهد کرد. این خبر ظهر عاشورا، روح و روان مرا چنان پریشان کرد که انگار بخشی از جانم زیر خاک رفته است. از ابتدای نزول کرونا تا امروز، هیچ خبر مرگی مرا اینچنین در حیرت و افسوس فرو نبرده است.

ریاضی مرد دانای آرام نازک‌خیالِ دوراندیش زمانه پرتلاطم ما بود. حیف و صد حیف که اینگونه غافلگیرانه رفت. بارها با تواضع عجیب، از منِ ناتوان و نادان خواسته بود با مجله وزین‌اش همکاری کنم. چه حیف که هر بار گفتم باشد، نرفتم و نکردم‌.

این رویداد عمیقا تلخ را به خانواده و دوستان و یارانش تسلیت می‌گویم. امیدوارم مدیران فرهنگی ما در تهران و تبریز، اقدامی نمادین در شأن او انجام دهند از نامگذاری خیابان تا طرح جایزه‌ای به نام او.