به گزارش پایگاه خبری یازاکو- یکی از مهمترین ابزارهای مالی این روابط، بانک مشترک ایران–ونزوئلا بوده که در سال ۱۳۸۶ با هدف تسهیل مبادلات پولی، اعطای تسهیلات و پشتیبانی از پروژههای مشترک تأسیس شد. این بانک در سالهای اخیر افزایش سرمایه قابل توجهی را تجربه کرده اما همزمان گزارشهایی درباره ضعف بازدهی، تسهیلات کمضمانت و ابهام در سرنوشت برخی منابع آن مطرح شده است. نقش این بانک بیش از آنکه یک نهاد تجاری متعارف باشد، بهعنوان بازوی مالی همکاریهای دولتی دو کشور تعریف شده است.
در حوزه نفت و انرژی، بزرگترین سرمایهگذاری مستقیم ایران به اواخر دهه ۱۳۸۰ بازمیگردد،زمانی که ایران حدود ۷۵۰ میلیون دلار در دو بلوک نفتی ونزوئلا سرمایهگذاری کرد. این پروژهها عمدتاً به میادین نفت سنگین مربوط میشدند. در سالهای بعد، همکاریهای نفتی ادامه یافت، اما بیشتر در قالب تفاهمنامه، خدمات فنی–مهندسی، تأمین قطعات، بازسازی پالایشگاهها و همکاری عملیاتی بوده است، نه سرمایهگذاری نقدی بزرگ با ارقام شفاف. تا سال ۲۰۲۵، رقم رسمی و تجمیعی از سرمایهگذاری جدید ایران در صنعت نفت ونزوئلا منتشر نشده است.
علاوه بر نفت ایران بر اساس شواهد غیررسمی در حوزه طلای ونزوئلا نیز فعالیت دارد و بخشی از استخراج و تولید طلای این کشور با سرمایهگذاری و پیمانکاری شرکتهای ایرانی انجام میگیرد.
در بخش انبوهسازی و پروژههای عمرانی نیز شرکتهای ایرانی در ساخت هزاران واحد مسکونی در ونزوئلا مشارکت داشتهاند. این پروژهها عمدتا دولتی، مقطعی و وابسته به توافقهای سیاسی بودهاند و آمار شفافی از میزان سرمایهگذاری نقدی ایران در آنها منتشر نشده است و ایران بر لساس اطلاعات منتشر شده بیش از ۱۰۰۰۰واحد مسکونی در ونزوئلا ساخته است.
برخی گزارشها به پرداخت بخشی از مطالبات پیمانکاران با طلا یا تهاتر اشاره دارند.
تهران تایمز در گزارشی هدف مقامات دو کشور افزایش مبادله تا ۱۰ میلیارد دلار و در گام بعدی تا ۲۰ میلیارد دلار ذکر کرده است.
برخی گزارشات غیررسمی،انواع سرمایهگذاری، پروژههای مشترک، وامها و توافقهای بلندمدت را نزدیک به این عدد تایید میکنند.
حالا این توافقات و سرمایه گذاریهای اغلب غیرشفاف و غیررسمی در دوران پسامادورو به داراییهای تلف شده ایران اضافه شد و افسوسی دیگر برای سرمایههای برباد رفته.
