نگاهی به تاریخچه روز جهانی زبان مادری

به گزارش یازاکو، امیررضا رحیمی راد ، سال‌ها بعد، پس از استقلال بنگلادش، این کشور پیشنهاد نامگذاری روزی به نام زبان مادری را به سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) داد. در نتیجه، در ۱۷ نوامبر ۱۹۹۹، یونسکو ۲۱ فوریه (که معمولاً با دوم یا سوم اسفند در تقویم هجری شمسی همزمان می‌شود) را به عنوان روز جهانی زبان مادری تعیین کرد. هدف اصلی از این نامگذاری، ترویج و حفاظت از تنوع زبانی و فرهنگی جهان بود. از سال ۲۰۰۰، این روز در بسیاری از کشورها گرامی داشته می‌شود.

به مناسبت روز جهانی زبان مادری، این فرصت فراهم می‌شود تا به اهمیت زبان‌های مختلف در برقراری ارتباط و فهم یکدیگر توجه کنیم. زبان‌ها نه تنها ابزاری برای بیان افکار و احساسات ما هستند، بلکه حامل تاریخ، فرهنگ و هویت جمعی ما نیز می‌باشند. هر زبان با گویش‌هایش، قصه‌ها و آداب و رسوم خاص خود را به همراه دارد که می‌تواند دنیای جدیدی از تجربیات و دیدگاه‌ها را برای ما بگشاید.

در دنیای امروز که به سرعت در حال تغییر و تحول است، حفظ و ترویج زبان‌های مادری به عنوان یکی از معیارهای اصلی تنوع فرهنگی و اجتماعی اهمیت بالایی دارد. بسیاری از زبان‌ها به دلیل جهانی شدن و فشارهای اجتماعی و اقتصادی در حال نابودی هستند. در حالی که هر زبان با خود دنیایی از دانش، حکمت و تجربه بشری را به ارمغان می‌آورد، از دست دادن یک زبان به معنای از دست دادن بخشی از تاریخ بشریت است.

به همین دلیل، در این روز مهم، ما باید از زبان مادری خود به عنوان یک گنجینه ارزشمند محافظت کرده و آن را به نسل‌های آینده منتقل کنیم. همچنین، این روز یادآور این نکته است که باید به زبان‌های دیگر نیز احترام بگذاریم و به تنوع زبانی موجود در جامعه‌ خود ارزش قائل شویم. 

از والدین، معلمان و جامعه خواسته می‌شود تا با تشویق کودکان به یادگیری و استفاده از زبان مادری خود، به حفظ این میراث فرهنگی کمک کنند. برنامه‌های آموزشی و فرهنگی می‌توانند نقش مؤثری در ارتقای آگاهی نسبت به ارزش زبان‌های مادری داشته باشند.

روز جهانی زبان مادری فرصتی است برای تجدید عهد با زبان خود و تلاش برای گسترش آگاهی نسبت به اهمیت حفظ و گرامیداشت تنوع زبانی. بیایید با هم برای پاسداشت این گنجینه‌ها تلاش کنیم  زیرا هر زبان، داستانی برای گفتن دارد و هر داستان، دنیایی برای کشف کردن.