یازاکو- زمزمههای مربوط به ورشکستگی گسترده صنایع خصوصی در آذربایجان شرقی، در صورت صحت، میتواند وضعیت اقتصادی منطقه را بدتر از شرایط فعلی کند و بحران تولید و اشتغال و در نتیجه معیشت مردم را وارد مرحلهای عمیقتر سازد.
به گزارش یازاکو، جعفر ساعینیا_ اقتصاد تبریز بهطور ساختاری بر بخش خصوصی صنعتی استوار است. برخلاف استانهای مرکزی که سهم بالایی از اقتصادشان در بخش دولتی تجمیع شده است، مزیت تبریز در تولید، صادرات و زنجیرههای صنعتی بخش خصوصی شکل گرفته است.
زمزمههای اخیر درباره ورشکستگی گسترده صنایع خصوصی در آذربایجان شرقی، اگر صحت داشته باشد، ابعاد یک فاجعه اقتصادی را نمایان میکند. در ساختار خصوصیمحور استان، ورشکستگی بنگاههای خصوصی به معنای تخریب هسته اصلی اقتصاد شهری است.
تعطیلی یا توقف فعالیت شرکتها نه تنها فرصتهای شغلی را از بین میبرد، بلکه شبکهای از تأمینکنندگان و پیمانکاران را نیز تحت فشار قرار میدهد و اثر دومینویی آن بخشهای دیگر تولید را مختل میکند.
نخستین ضربه، به بازار کار وارد میشود. کاهش تولید و تعطیلی خطوط صنعتی باعث تعدیل نیروی انسانی میشود و فرصتهای شغلی محدود میشود. نیروهای کار یا به سمت مهاجرت میروند یا از چرخه تخصصی خود خارج میشوند و سرمایه انسانی شهر کاهش پیدا میکند.
ضربه بعدی، به زنجیره تأمین وارد میشود. هر بنگاه با دهها تأمینکننده و پیمانکار در ارتباط است و ورشکستگی یک شرکت بزرگ، تقاضای مؤثر را در شبکه کوچکتر کاهش میدهد و کل شبکه صنعتی استان تضعیف میشود.
تضعیف بخش خصوصی همچنین جریان سرمایهگذاری جدید را محدود میکند. سرمایهگذاران داخلی و خارجی با مشاهده ریسک بالا، پروژههای خود را به تعویق میاندازند یا به بازارهای جایگزین منتقل میکنند و ظرفیت تولید آینده کاهش پیدا میکند.
اثر بعدی، فشار بر معیشت مردم است. کاهش تولید و درآمد بنگاهها باعث کاهش مالیات و عوارض میشود و شهرداری و نهادهای محلی توان مدیریت خدمات عمومی و زیرساختها را از دست میدهند. کیفیت زندگی شهروندان تحت تأثیر مستقیم قرار میگیرد و معیشت خانوارها آسیب میبیند.
رفتار فعالان اقتصادی نیز تغییر میکند. افزایش ورشکستگی باعث میشود توسعه کاهش پیدا کند، سرمایهگذاری به تعویق بیفتد و استخدام محدود شود و رکود تشدید شود. نااطمینانی تولید را محدود میکند و محدودیت تولید، نااطمینانی را افزایش میدهد.
در مجموع، ورشکستگی شرکتهای خصوصی در آذربایجان شرقی تنها به تعطیلی چند بنگاه محدود نمیشود. این روند ظرفیت رشد اقتصادی را کاهش میدهد، سرمایه انسانی را فرسایش میدهد، شبکههای صنعتی را تضعیف میکند و بحران تولید و اشتغال را عمیقتر میکند. ابعاد این فاجعه میتواند بسیار گسترده و پرهزینه باشد و زندگی مردم را تحت فشار قرار دهد.
