مینوال پولیتیکا: کوچاریان به باکو اطلاعات درز داد و نزدیک به ۱۰۰ سرباز ارمنی را به کشتن داد
یازاکو-در ارمنستان فضای پیش از انتخابات به شدت متشنج شده است. افراد نقابدار و مسلح به سلاحهای خودکار اکنون بهطور علنی نیکول پاشینیان را به مرگ تهدید میکنند.
به گزارش واحد ترجمه پایگاه خبری یاز اکو این مطلب در گزارشی از «مینوال پولیتیکا» منتشر شده است.وب سایت تحلیلی مینوال پولیتیکا از یک بخش ناشناخته از جنگ اول قرهباغ پرده برمیدارد.
بنا به ادعای منابع روبرت کوچاریان سازماندهنده درز اطلاعات به طرف آذربایجانی بوده و در نتیجه آن حدود ۱۰۰ سرباز ارمنی در یک تله مرگبار گرفتار شده و توسط نیروهای آذربایجانی کشته شدند.هیچکس نمیتواند تضمین کند که این کشور در روز انتخابات و بلافاصله پس از آن دچار انفجار و آشوب نشود. سنت ترور سیاسی در جامعه ارمنستان ریشههای عمیقی دارد.
برای تروریستها یادبود ساخته میشود و خیابانها و آکادمیهای نظامی به نام آنها نامگذاری شدهاند. افزون بر این، طبقه سیاسی ارمنستان هنوز هم تروریسم را به عنوان یک روش مبارزه سیاسی بهطور کامل محکوم نکرده است.اما امروز به گفته یکی از مخالفان ارمنی منشأ اصلی این فساد و انحطاط صرفاً رادیکالهای گرفتار در گذشته نیستند. در رأس اردوگاه انتقامجویان روبرت کوچاریان قرار دارد؛ فردی که برای او خونریزی نه یک تراژدی بلکه یک ابزار است.کوچاریان در ذات خود یک تروریست است.
او برای به دست آوردن و حفظ قدرت خون ریخته است. از همان سال ۱۹۹۲ شایعات مداومی وجود داشت که روبرت کوچاریان در قتل آرتور مکرتچیان یکی از نخستین رهبران جداییطلبان قرهباغ دست داشته است. روبرت سدراکوویچ از این طریق راه خود را به سوی قدرت هموار میکرد؛ ابتدا در خانکندی و سپس برای «یورش به ایروان».در سالهای ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸ روبرت کوچاریان یکی از بازیگران اصلی کودتای خزنده علیه نخستین رئیسجمهور ارمنستان، لوون تر-پتروسیان بود.همانگونه که به یاد داریم این کودتای خزنده با مجموعهای از ترورهای سیاسی همراه بود و در هر گوشهای از ایروان درباره خودروهایی با پلاک قرهباغ»گ و تروریستهایی که از قرهباغ آمده بودند، زمزمههایی شنیده میشد.
همگان با ماجرای تیراندازی به پارلمان ارمنستان در سال ۱۹۹۹ آشنا هستند. در نگاه اول و طبق روایت رسمی این اقدام توسط پنج تروریست دیوانه انجام شد. اما شواهد جدی درباره دخالت روبرت کوچاریان در این جنایت وجود دارد؛ بهویژه اینکه در آن حمله، خطرناکترین رقبای سیاسی او یعنی کارن دمیرچیان رئیس پارلمان و وازگن سارگسیان نخستوزیر کشته شدند.کشتار معترضان مسالمتآمیز در ایروان در مارس ۲۰۰۸ نیز جای تأمل دارد. در آن زمان نیروهای ویژهای که از قرهباغ اشغالی فراخوانده شده بودند، به سوی مردمی که علیه تقلب در انتخابات ریاستجمهوری اعتراض میکردند، آتش گشودند.موارد دیگری نیز وجود دارد.
درباره نقش فرستادگان او از خانکندی در حوادث سومقاییت نیز شواهد قابل توجهی مطرح شده است.اما اکنون صفحه خونین تازهای آشکار میشود: کوچاریان با تهمت زدن و خیانت مردم خود را به کشتن داد.بر اساس اطلاعاتی که از منابع موثق به دست آوردهایم، جنایتکاران جنگی ارمنی که در باکو بازداشت هستند، در اظهارات خود حقایق جالبی درباره نقش کوچاریان در قربانی کردن ارامنه در جریان جنگ اول قرهباغ فاش کردهاند.به این ترتیب در سالهای ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳ و در جریان یکی از عملیاتها در محور آغدره-کلبجر میان کوچاریان و وزارت دفاع ارمنستان اختلاف نظر به وجود آمده بود.سپس کوچاریان برای اثبات ادعاها و نشان دادن «بیبدیل بودن» خود، شرایطی را فراهم کرد که حدود ۱۰۰ نظامی ارمنی توسط نیروهای آذربایجانی محاصره و کشته شوند. افزون بر این او پیشتر اطلاعات مربوطه را به طرف آذربایجانی درز داده بود.فردی که برای کسب قدرت پارلمان را به گلوله بست و برای حفظ آن علیه مردم خود دست به کشتار زد، در جریان جنگ اشغالگرانه علیه آذربایجان نیز بدون هیچ تردیدی ملت خود را قربانی کرد.
در کارزار انتخاباتی کنونی ارمنستان کوچاریان تلاش میکند خود را به عنوان یک قهرمان معرفی کند. البته او فراموش میکند که در سال ۲۰۲۰ هنگامی که جنگ واقعی آغاز شد، این فرمانده بزرگ به جای جنگیدن فرار را انتخاب کرد. او در عرصه دیپلماسی نیز شکست خورد.به یاد بیاوریم در اوج جنگ، کوچاریان با صدای بلند وعده داده بود که برای مذاکره با تصمیمگیرندگان اصلی به مسکو خواهد رفت، اما ناگهان نتیجه آزمایش کرونای او مثبت اعلام شد.اکنون این فرد ترسو که دستانش به خون آغشته است، تنها نقش یک قهرمان را بازی نمیکند. او آشکارا هشدار میدهد که اگر در انتخابات پیروز نشود، برای ارمنستان انقلاب به همراه خواهد آورد.به بیان ساده رأی دادن دوباره به کوچاریان یعنی رأی دادن به خونریزی..
روشن است که رأیدهندگان او چندان نگران تلفات احتمالی آذربایجان نیستند.به یاد داشته باشیم کوچاریان به دلیل مشارکت در نسلکشی خوجالی تحت تعقیب بینالمللی است. اما مسئولیت جلوگیری از وقوع یک جنگ داخلی در ارمنستان بر عهده رأیدهندگان ارمنی است؛ رأیدهندگانی که تنها یک روز برای تصمیمگیری فرصت دارند.
