یازاکو، جعفر ساعینیا_ کجوار، منطقه صنعتی تبریز که به «چین کوچک» شمالغرب کشور معروف است، امروز با مجموعهای از بحرانهای ساختاری و مدیریتی روبهروست. صدها واحد تولیدی فعال در این منطقه، با وجود توان رقابت با محصولات خارجی، زیر فشار شدید زیرساختهای ناکافی و مشکلات اقتصادی خرد و کلان قرار گرفتهاند.
در اواسط تابستان ۱۴۰۴، قطعی مکرر برق فعالیت کارگاهها را مختل کرده و تولید را بهشدت کاهش داده است. اما مشکلات فقط به تابستان محدود نمیشود؛ عدم دسترسی دائمی به آب و گاز مخصوصاً در زمستان، شرایطی غیرقابل تحمل برای تولیدکنندگان ایجاد کرده است. این کمبودها باعث شده بسیاری از واحدهای صنعتی در فرآیندهای تولیدی دچار مشکل شوند و مجبور شوند تولید را محدود کنند یا حتی تعطیلی موقت را تجربه کنند.
جادههای دسترسی به کارگاهها نامناسب و پرخطر است و حملونقل مواد اولیه و محصولات تولیدی را با مشکل جدی مواجه میکند. این وضعیت، هزینهها را افزایش داده و بهرهوری واحدها را کاهش میدهد، در حالی که تولیدکنندگان انتظار حمایت و بهبود زیرساختها را دارند.
مسائل اقتصادی نیز به بحرانها دامن زده است. تورم بالا، نوسان قیمت مواد اولیه و نبود ثبات اقتصادی، امکان برنامهریزی طولانیمدت برای تولیدکنندگان را به حداقل رسانده و ریسک فعالیت صنعتی در این منطقه را به شدت افزایش داده است. بسیاری از تولیدکنندگان، با وجود سرمایهگذاری و توان فنی بالا، به دلیل این شرایط، در معرض ورشکستگی قرار گرفتهاند.
مسئولان دولتی، با وجود وعدههای مکرر برای رفع مشکلات زیرساختی و اقتصادی، هنوز اقدام عملی قابل توجهی انجام ندادهاند. جلسات و مصوبات هر سال تکرار میشوند، اما واحدهای تولیدی همچنان با مشکلات اساسی مواجه هستند و هیچ پشتیبانی واقعی دریافت نمیکنند.
اگر وضعیت فعلی ادامه یابد، کجوار در آستانه بحران کامل قرار خواهد گرفت. تعطیلی واحدهای صنعتی و از دست رفتن هزاران شغل، نه تنها اقتصاد منطقه بلکه اقتصاد شمالغرب کشور را تحت تأثیر قرار میدهد. رفع فوری مشکلات دسترسی به آب و گاز، تأمین برق پایدار، اصلاح مسیرهای حملونقل و حمایت واقعی از تولیدکنندگان تنها راه نجات این منطقه است.
کجوار با ظرفیتهای صنعتی خود میتواند موتور محرکه تولید و اشتغال در آذربایجان شرقی باشد؛ اما تا زمانی که مسئولان به وظایف خود عمل نکنند، این «بالا چین» تاریخی، در آستانه فروپاشی کامل باقی خواهد ماند.
