به گزارش یازاکو به نقل از ایرنا، در این مراسم معنوی و عرفانی که با حضور انبوه دوستداران و شاگران باریشماز، شعرا و ادبا و فرهیختگان مراغه ای و سایر شهرهای آذربایجان برگزار شد، تعدادی از شاعران و دوستان استاد اشعاری در رثای ایشان و منزلت و مدح وی سرودند که با تشوق های حاضران همراه بود.
فرماندار شهرستان ویژه مراغه در این مراسم با قرائت متنی در وصف کمالات اخلاقی و منقبت استاد باریشماز، یادآور شد: ایشان عارفی بود که به نظرم کمال را طی کرده بود و تفسیر جدید از عشق درد و محبت داشت.
علی امیری راد گفت: امروز در چهلمین روز انسانی گرد آمده ایم که نامش با ادب، عرفان، دیانت، هنر و مراغه گره خورده است؛ مردی که از میان ما رفت اما حقیقتا” از ما جدا نشد، چراکه اهل معنا رفتنی نیست، بلکه از سطح نگاه ما به عمق جان ما کوچ می کند.
وی با بیان اینکه چهلم در فرهنگ ایمانی و عاطفی ما تنها یادآوری یک فقدان نیست، یادآور شد: چهلم ایستگاهی است برای تعقل، چهل روز از خاموش شدن یک صدا می گذرد اما برخی صداها خاموش شدنی نیستند و صدای استاد باریشماز از آن صداها بود که فقط در گوش جان نشست، صدایی که از جنس واژه نبود از جنس بیداری بود.
امیری راد ادامه داد: باریشمار مردی بود که عمرش را برخلاف معنای ظاهری تخلصی که دارد، آشتی دادن با انسان معنا کرد، مردی که می کوشید برای زمین و آسمان، میان دل و عقل میان زندگی ایمان، شعر و معرفت پلی روشن بنا کند.
باریشماز درد را قطره قطره سر کشید
وی افزود: اگر شعر را صرفا” وزن و قافیه بدانیم استاد باریشماز شاعر نبود، اگر تفکر را صرفا” مفاهیم و اصطلاحات بدانیم استاد متفکر نبود، اگر عرفان را خلوت و سکوت بدانیم استاد تنها یک عارف نبود؛ او آمیزه ای بود از همه این صفات، انسانی بود که زندگی را با چشم معنی می دید و از آن کسانی بود که کلمه در دهانشان ساده می نشیند، اما در دل مخاطب در حنجره را با ذوق می گشاید.
امیری راد اضافه کرد: در روزگاری که بسیاری از انسان ها در نقاب زندگی روزمره فرصت خلوت با خویش را از دست داده اند، در روزگاری که هیاهوی بیرون صدای درون را کم رنگ کرده است، در زمانی که انسان معاصر از خود از خدا و از حقیقت، از مقصد خویش فاصله گرفته، استاد باریشماز به ما یادآوری کرد که زندگی فقط گذر روزها نیست، زندگی فرصتی است برای شدن، برای بالیدن و برای تولدی دوباره.
وی استاد باریشماز را شخصیتی دانست که باور داشت انسان موجودی تمام شده نیست، انسان پروژه ای ناتمام در دست رحمت الهی است، موجودی است که می تواند از نو آفریده شود ، از نو برخیزد، از نو بفهمد، از نو ایمان بیاورد، از نو عاشق شود.
امیری راد گفت: باریشماز رنج را میشناخت اما رنج او را ترک نکرد، درد را قطره قطره به سر کشید، اما او را از امید جدا نکرد، با سختی ها زیسته بود اما سختی دل او را از لطف خداوند خالی نساخت و چه بزرگند انسان های که رنج میکشند، اما دیگران را به آرامش دعوت می کنند، خود زخمی اند اما مرهم جان دیگران اند.
فرض شاعری صرف برای باریشمار، جفا در حق اوست
استاد دانشگاه و یکی از دوستان استاد باریشماز نیز در این شب شعر با بیان اینکه اگر استاد را فقط یک شاعر به حساب بیاوریم در لطف او جفا کردیم، یادآور شد: استاد باریشماز یک محقق و داستان نویس بزرگ، شاعر، عرفان پژوه، عارف قرآن شناس و در علم حدیث کار کرده و آثار ارزشمندی دارند و در زمینه کارهای هنری همچون حکاکی، نقاشی، پیکر تراشی کارهای ارزشمندی به یادگار گذاشته اند.
دکتر ودود دوستی اظهار کرد: منتقدانی هستند که شاعرانی مانند نادر ابراهیمی، رامیز روشن و استاد باریشماز را شاعر به حساب نمی آورند، به این منتقدین باید گفت اگر توانستید تنها یک سطر شعر مانند استاد بنویسند، باید کلاه خود را بالا بگیرند و به خودشان افتخار کنند.
وی ادامه داد: باریشماز شاعر فوق العاده بزرگی بود که آثار ارزشمندی در شعر دارد که از دهه های ۱۳۴۰ تا ۱۳۷۰ شعر نوشته و آوازه اش بلند شده و همانند الگویی شده که شاعرانی که بعد از استاد باریشماز آمده اند، به شعرهای او مقلد شده اند.
دوستی با بیان اینکه استاد باریشماز شاعر منظومه ها هستند، افزود: آثار او مثل نغمه داغی، چاغرمامیش قوناق، چنان نشان برای خودشان کسب کرده اند که ترجمه شعر استاد باریشماز، شعر را به شعر ترجمه کردن کاری بس دشواری است.
وی اضافه کرد: باریشماز ۲۶ هزار بیت مثنوی معنوی را در ۶ جلد به ترکی ترجمه کرده است؛ شاعرانی مثل آکتا آیاپاس یک شاعر مکزیکی که اعتقاد بر این دارد که ترجمه امکان پذیر نیست و دلیل فلسفی آورده که شعر یک الهام الهی است و به ذهن شاعر می آید و پل فالری نیز می گوید اولین سطر شعر را خداوند به ذهن شاعر می آورد و در داستان یا رمان نویسی ،اولین پاراگراف را به ذهن نویسنده می اندازد و شاعر بقیه آنرا ادامه میدهد و این به صورت الهام الهی به شاعر داده می شود.
ادیب و نویسنده مراغه ای با تاکید بر اینکه باریشماز پل های متفکران ترجمه را شکست و توانست مثنوی را به ترکی ترجمه کند، گفت: استاد باریشماز در اشعار دینی مثل «کعبه و قانلی اذان» و «والعصر» به دنبال ایجاد هیجان نیست و به دلیل عمق و معانی والای این دو شعر، یک خانم توانست کتاب «کعبه و قانلی اذان »را به آلمانی ترجمه کند.
دوستی یادآور شد: استاد باریشماز با کتاب های دینی توانست به شاعرهای ما الگوی راه نشان دهد.
به اعتقاد وی، باریشماز یک شاعر منتظم بود، یک متعهد انسانی که یک انتظامی در خودش حس کرده و نوشته هایش بیرون از هدف انسانی نبوده است.
استاد ذوالفنون و جامع الاطراف، شاعر، عارف، نویسنده و هنرمند خوشنویس، مجسمه ساز و معرق کار شهیر مراغه ای، استاد حیدر عباسی معروف به «باریشماز» روز چهارشنبه برابر با ۹ اردیبشهت در منزل شخصی خود دار فانی را وداع و دعوت حق را لیبک گفت.
استاد حیدر عباسی متولد سال ۱۳۲۲ که مدت مدیدی در بستر بیماری بود، دوم اردیبهشت ماه امسال تولد ۸۳ سالگی خود را پشت سر گذاشته بود که به دلیل کهولت سن و بیماری به دیار باقی شتافت.
تسلط به زبان های عربی، روسی، فرانسه و انگلیسی، ذوق ادبی و عرفانی، تبحر در هنرهای گوناگون همچون نقاشی، مجسمه سازی و حکاکی از جمله ویژگی های بارز و بی مانند استاد باریشماز است که از وی عارفی سرگشته، شاعری اجتماعی و نویسنده ای چیره دست ساخته است.
وی مدرک کارشناسی خود را در رشته زبان و ادبیّات انگلیسی اخذ و سالها به عنوان معلم در آموزش و پرورش آذربایجان شرقی خدمت کرد.
آذر ماه سال ۱۳۹۶ که کنگره سراسری باریشماز با هدف پاسداشت سالها تلاش وی در عرصه فرهنگ و ادب برگزار شد، زمینه برای اعطای گواهینامه درجه یک هنری به استاد را فراهم و ۲۰ تیر ماه ۱۴۰۰، این نشان با حضور برخی از شخصیتهای ملی و استانی به وی اعطا شد.
ترجمه و تفسیر نهج البلاغه در سه جلد و مثنوی معنوی (شرح الانوار) در ۶ جلد به زبان ترکی از مهمترین آثار تکرار ناشدنی استاد باریشماز است که علاوه بر ترجمه متون، تفسیر و شرح آن را نیز به همین زبان آورده است.
