به گزارش یازاکو، ممکن است گاهگاهی حملاتی انجام شود، اما اینکه یک جنگ جدی نظامی شکل بگیرد و مثلاً تهران یا اصفهان را بمباران کنند، به نظرم اتفاق نمیافتد.
آقای باهنر، اگر منظور از «جنگ تمامعیار» صرفا بمباران گسترده و همزمان تهران و اصفهان است، شاید بتوان چنین تعریفی ارائه کرد، اما برای مردمی که در اهواز، تبریز، اورمیه، کرمانشاه، اصفهان، تهران و دیگر شهرها شاهد انفجار، حمله هوایی و موشکی بودهاند، مرز میان «جنگ جدی» و «حملات پراکنده» چندان روشن نیست.
از سوی دیگر، حتی اگر در آینده حملات به شکل محدودتر، مقطعی و هدفمند ادامه پیدا کند، برای شهروندی که در نزدیکی محل اصابت موشک یا حمله هوایی زندگی میکند، این تفاوت لزوما به معنای بازگشت آرامش نیست. ممکن است در روزهای آینده شاهد حملات محدود به مراکز نظامی، زیرساختهای انرژی، پایگاهها یا تأسیسات راهبردی باشیم، یا در صورت تشدید تنش، دامنه حملات دوباره گستردهتر شود. بنابراین پرسش اصلی این است که معیار پایان «جنگ» و آغاز «آرامش» دقیقاً چیست؟ آیا تا زمانی که تهران و اصفهان بهطور گسترده بمباران نشوند، حمله به دیگر شهرهای ایران را باید صرفا یک درگیری محدود دانست؟ و آیا شهروندان اهواز و تبریز میتوانند با چنین تعریفی احساس امنیت و آرامش کنند؟
ما این سخنان شما را توهینی علنی به مردم جنوب میدانیم که بدترین صدمات را در ماههای اخیر دیدهاند و حتی مراسم عروسیشان از حملات مصون نمانده است.
