پشت صف بازرگان، اقتصاد معطل مانده است

به گزارش یازاکو، جعفر ساعی‌نیا_ این روزها همه از ضرورت افزایش صادرات و واردات، توسعه تجارت با همسایگان و تبدیل ایران به چهارراه ترانزیت منطقه سخن می‌گویند؛ اما کافی است نگاهی به مرز بازرگان بیندازیم. جایی که کامیون‌ها ساعت‌ها و گاه روزها در صف می‌مانند و زمان، سرمایه و اعتبار تجار ایرانی آرام‌آرام از بین می‌رود.
هر کامیونی که پشت مرز متوقف می‌شود، فقط یک راننده را معطل نمی‌کند. پشت آن کامیون، کارخانه‌ای قرار دارد که منتظر مواد اولیه است، صادرکننده‌ای که باید به تعهد خود عمل کند، راننده‌ای که درآمدش به تعداد سفرهایش وابسته است و مشتری خارجی که اگر کالایش دیر برسد، به‌راحتی سراغ رقیب دیگری می‌رود.
در شرایطی که تحریم‌ها هزینه تجارت ایران را افزایش داده‌اند، منطقی نیست که بخشی از این هزینه را خودمان با بروکراسی، تعدد دستگاه‌های تصمیم‌گیر و فرآیندهای زمان‌بر به اقتصاد تحمیل کنیم. امروز مشکل بسیاری از فعالان اقتصادی فقط تحریم نیست؛ بخشی از مشکل، داخل مرزهای خودمان شکل می‌گیرد.
آذربایجان غربی به واسطه مرز بازرگان، یکی از مهم‌ترین دروازه‌های تجارت ایران با ترکیه و اروپا است. اگر این مرز روان، هوشمند و کم‌هزینه اداره شود، نه‌تنها اقتصاد استان، بلکه صادرات و ترانزیت کل کشور منتفع خواهد شد. اما اگر کامیون‌ها همچنان در صف بمانند، رقبای منطقه‌ای سهم بیشتری از کریدورهای تجاری را تصاحب خواهند کرد.
کاهش زمان توقف کامیون‌ها یک مطالبه صنفی نیست؛ یک ضرورت اقتصادی است. در اقتصادی که هر دلار ارز اهمیت دارد و هر فرصت صادراتی ارزشمند است، زمان نیز یک سرمایه ملی محسوب می‌شود. کشوری که نتواند زمان را مدیریت کند، در رقابت اقتصادی نیز عقب خواهد ماند.
بازرگان نباید به نماد انتظار تبدیل شود. این مرز باید نماد سرعت، اعتماد و کارآمدی باشد؛ زیرا در تجارت امروز، هر ساعت تأخیر، به اندازه یک فرصت از دست‌رفته ارزش دارد.