اقتصاد بدون بانک؛ بانکها در تبریز شعبه دارند، توسعه نه
یازاکو- استان آذربایجان شرقی با سابقه طولانی در تجارت، تولید، صادرات و فعالیت بخش خصوصی این مشکل را دارد که منابع مالی در استان تولید نمیشود، سرمایهگذاری توسعهای شکل نمیگیرد و تولیدکنندگان برای تأمین سرمایه در گردش همچنان با دیوار سخت بانکها مواجهاند.
به گزارش یازاکو، جعفر ساعینیا_ مشکل امروز اقتصاد آذربایجان شرقی کمبود کارخانه، کارآفرین یا ظرفیت تولید نیست، بلکه مشکل اصلی، نبود یک نظام مالی متناسب با اندازه اقتصاد استان است.
منابع و مصارف بانکی در آذربایجان شرقی با یکدیگر همخوانی ندارد و کمبود نقدینگی به یکی از مهمترین مشکلات فعالان اقتصادی تبدیل شده است.
اعداد این شکاف را روشنتر میکنند. سهم تهران از منابع بانکی کشور حدود ۶۰ درصد است، اما سهم آذربایجان شرقی تنها ۲.۳ درصد اعلام شده است. استانی که در حوزههای صنعتی، معدنی، صادراتی و تولیدی یکی از قطبهای کشور محسوب میشود، در تأمین مالی سهمی متناسب با ظرفیت اقتصادی خود ندارد.
این مسئله زمانی جدیتر میشود که عملکرد تسهیلات بانکی بررسی شود. در حالی که میزان تسهیلات بانکی در کشور ۵۲ درصد افزایش یافته، رشد این شاخص در آذربایجان شرقی فقط ۲۹ درصد بوده است. یعنی حتی در شرایطی که اقتصاد کشور با بحران نقدینگی مواجه است، موتور تأمین مالی استان با سرعت کمتری حرکت میکند.
بانکها در تبریز حضور دارند؛ شعبههای متعدد، ساختمانهای بزرگ و شبکه گسترده خدمات بانکی وجود دارد، اما پرسش اصلی بخش خصوصی این است: این شبکه بانکی چه میزان در توسعه واقعی استان نقش ایفا میکند؟
تولیدکنندهای که با افزایش شدید قیمت مواد اولیه، مشکلات زنجیره تأمین و کاهش قدرت خرید بازار مواجه است، بیش از هر چیز به سرمایه در گردش نیاز دارد. اما وقتی دسترسی به منابع بانکی دشوار، زمانبر و همراه با وثایق سنگین باشد، نتیجه چیزی جز کاهش ظرفیت تولید، توقف طرحهای توسعهای و عقبنشینی سرمایهگذار نیست.
حتی پروژههای بزرگ استان نیز گرفتار همین مشکل شدهاند. مجموع اعتبارات پیشبینیشده برای مگاپروژههای آذربایجان شرقی در سال ۱۴۰۳ حدود ۴۱۰ همت بوده، اما با وجود گذشت زمان و افزایش هزینهها، این منابع تا سال ۱۴۰۵ به استان تخصیص نیافته است.
این یعنی اقتصاد استان نه فقط با کمبود سرمایه، بلکه با مشکل دسترسی به سرمایه مواجه است.
بانکها در یک اقتصاد توسعهیافته فقط محل نگهداری پول نیستند؛ آنها موتور انتقال منابع به سمت تولید، نوآوری و سرمایهگذاری هستند. اما وقتی رابطه بانک و تولید قطع شود، منابع مالی به جای آنکه به کارخانه، صادرات و اشتغال برسد، در مسیرهای دیگری حرکت میکند.
آذربایجان شرقی امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند اصلاح رابطه خود با نظام بانکی است. استانی که ظرفیت صنعتی و صادراتی بالایی دارد، نمیتواند با سهم ۲.۳ درصدی از منابع بانکی کشور مسیر توسعه را طی کند.
مسئله تبریز این است که بانکها هنوز به اندازهای که شعبه دارند، در توسعه اقتصادی استان حضور ندارند.
