جشنواره انگور ملکان؛ فرصت توسعه یا ویترین چندروزه؟

به گزارش یازاکو، جعفر ساعی‌نیا_ برگزاری جشنواره ملی انگور و دوشاب در ملکان، اگر قرار باشد صرفاً به ۲۸ غرفه، غذاهای محلی و چند روز برنامه فرهنگی محدود شود، بخش اصلی ماجرا را از دست می‌دهد. مسئله اقتصاد ملکان «جشن گرفتن انگور» نیست؛ مسئله این است که چرا چنین حجم بزرگی از تولید هنوز الزاماً به همان نسبت، ثروت و درآمد برای منطقه ایجاد نمی‌کند.
پیش‌بینی برداشت بیش از ۳۰۰ هزار تن انگور، در صورت تحقق، یعنی شهرستان با یک ظرفیت قابل توجه کشاورزی مواجه است. اما ارزش اقتصادی واقعی در مرحله برداشت متوقف نمی‌شود. بسته‌بندی، فرآوری، تولید کشمش، شیره، دوشاب، سرکه، کنسانتره، صادرات و ایجاد برند می‌تواند چندین حلقه به زنجیره ارزش اضافه کند.
حتی افزایش شش‌برابری تولید نسبت به سال گذشته، به خودی خود خبر اقتصادی خوبی نیست؛ اگر بازار مصرف، صنایع تبدیلی و زیرساخت صادرات متناسب با آن توسعه نیافته باشد، افزایش عرضه می‌تواند به کاهش قیمت محصول و فشار بر درآمد باغداران منجر شود. تولید بیشتر، بدون بازار و فرآوری بیشتر، الزاماً به معنای رفاه بیشتر نیست.
جشنواره ملی انگور باید از یک رویداد تقویمی به سکوی اقتصادی ملکان تبدیل شود؛ جایی برای معرفی تولیدکنندگان، مذاکره تجاری، جذب سرمایه‌گذار، توسعه صنایع تبدیلی و بازاریابی محصولات. اگر پس از ۲۷ شهریور، قرارداد جدیدی بسته نشود، سرمایه‌گذاری‌ای شکل نگیرد و بازار تازه‌ای برای انگور و فرآورده‌های آن ایجاد نشود، جشنواره عملاً سه روز مصرف رسانه‌ای داشته و تمام شده است.
ملکان ظرفیت آن را دارد که از «شهرستان تولیدکننده انگور» به یک قطب زنجیره ارزش انگور و فرآورده‌های آن تبدیل شود. فاصله این دو عنوان را نه تعداد غرفه‌ها، بلکه سرمایه‌گذاری، فناوری، بازار و مدیریت اقتصادی پر می‌کند.