از مکتب باکری تا میزهای مدیریتی امروز
تکریم و بزرگداشت پیشکسوتان دفاع مقدس و ایثارگران و جانبازان یا تزئین سفره و تکمیل کارنامه مدیران

به گزارش یازاکو، ایام گذشته سالگرد جنگ تحمیلی عراق بود و تمام ادارات و سازمانها به این مناسبت مراسم برگزار کردند و البته این مراسم با حضورجاماندگان پیشکسوت عرصه جهاد و شهادت که دیگر تعدادشان در ارگانها به انگشتان دست نمی رسد برگزار شد بهرحال یا با دنیای صاحبان زر و زور وداع کرده و به کاروان دوستان شهیدشان پیوسته اند و یا بازنشسته شده اند اما با توجه به ترکیب قریب به اتفاق صاحب منصبان و بر مسند نشستگان که برای این پیشکسوتان گرد روزگار بر چهره شان نشسته و مو سفید کرده داد سخن از ایثار و انقلاب و انقلابیگری می راندند یک سوال ذهنم را درگیر و مجبور به نوشتن این سطور کرد “چقدر این مراسم برای یادآوری ایثار و شهادت پیشکسوتان و بزرگداشت دلاوران گمنام وقهرمانی های رزمندگان و جانبازان جنگ و الگو برداری در متد مدیریتی امروزه مدیران و چقدر حضور این عزیزان خسته از ایام و خاک غریبی نشسته برچهره برای تزئین میز جلسات روساء و تکمیل کارنامه کذائی آنها می باشد ؟
اصلا مسئولان فعلی چه نسبت و سنخیتی با باکری ها، تجلائی ها و همت ها وباقری ها و سلیمانی ها دارند چقدر آنها و منش شان را می شناسند و می فهمند و راهشان را می روند و یا اصلا می خواهند بروند ؟
باکری نه تنها برای حق الناس حتی برای حقوق عامه بقدری حساس بود که زمانیکه بعنوان شهردار به یک پاکبان مرخصی داد برای اینکه کارش نماند زودتر آمده بود و به جای ایشان نظافت می کرد او برای اینکه زیر دستانش دلگرم و با انگیزه باشند صبح در هنگام خواب رزمندگان پوتین هایشان را واکس می زد از همان غذای رزمندگان می خورد برای یک لشکر نان لواش پخش می شد یک نفر دو عدد برنمی داشت اضافه کاری و پاداش برای مسئولان و فرماندهان نبود فکر مسئولان آن زمان فقط و فقط خدمت و فروتنی و تلاش بیشتر بود تا زیردستان با توجه به شرایط خاص و کمبودها کارهائی را بتوانند و بکنند که مایه تحیر همگان باشد در آن زمان القاب فرمانده، سرلشگر، دکتر، مهندس، رئیس نه برای رزمنده نه برای باکری ها معنی نداشت آنچه مهم بود درجه اعطایی مردم و رزمندگان یعنی رسیدن به مقام “ آقا مهدی “ بود
باکری و باکری ها در مقابل نفرین پیرزنی که سیل وارد خانه اش شده بود و بعنوان شهردار سرش داد نزد به او انگ نزد حق اش را پایمال نکرد با تواضع گفت مادر دعا کن خدا از تقصیرات شهردار بگذرد آنها ستارالعیوب بودند مسئولان فعلی مکشف العیوب، خالق العیوب وافتراء العیوب هستند آنها ایراد را در خودشان جستجو می کردند نه مثل بر مسند نشستگان امروز خود را بری از هر گونه تقصیر بدانند
تنها فکر و عمل شان پیمایش راه حق و عدالت بود و تلاش شان برای خدمت و هذمت خلق، آنها بدنبال کسب رضایت خلقی بودند که تحت لوای جمهوری اسلامی زندگی می کردند و والسلام
امید است روزی صاحب منصبان امروزی نیز چنین باشند – – – عبدپروردگار : جواد نیکبخت



