بحران وعده‌های بی‌پشتوانه در بلبرینگ‌سازی تبریز
یازاکو- وعده بازسازی بلبرینگ‌سازی تبریز ظرف ۱۰۰ روز پس از حمله ۲۳ اسفند ۱۴۰۴ محقق نشد و حالا، پس از گذشت حدود هشت ماه، مسئولان از آغاز احداث کارخانه‌ای جدید و بهتر از مجموعه پیشین خبر می‌دهند. با این حال، نه زمان مشخصی برای تکمیل و بهره‌برداری از کارخانه جدید اعلام شده و نه تکلیف کارگران و آینده اشتغال آنان روشن است.
به گزارش یازاکو، بلبرینگ‌سازی تبریز با ۵۶ سال سابقه فعالیت صنعتی، در جریان حمله ۲۳ اسفند ۱۴۰۴ از چرخه تولید خارج شد. پس از این اتفاق، مسئولان وعده دادند این مجموعه در مدت ۱۰۰ روز بازسازی و به چرخه تولید بازگردد؛ وعده‌ای که با گذشت مهلت اعلام‌شده محقق نشد و حتی پس از حدود هشت ماه، همچنان وضعیت احیای این واحد صنعتی با ابهام‌های جدی روبه‌رو است.
اکنون به‌جای بازگشت کارخانه به مدار تولید، از آغاز احداث مجموعه‌ای جدید در شهرک صنعتی بعثت سخن گفته می‌شود که قرار است بهتر و مجهزتر از مجموعه پیشین باشد. هرچند نوسازی این واحد صنعتی و استفاده از فناوری روز می‌تواند فرصتی برای ارتقای ظرفیت تولید باشد، اما اعلام چنین اهدافی بدون ارائه برنامه اجرایی، زمان‌بندی و منابع مالی مشخص، نمی‌تواند اطمینان‌بخش باشد.
در این میان، وضعیت کارگران بلبرینگ‌سازی نیز به یکی از مهم‌ترین بخش‌های مغفول این پرونده تبدیل شده است. پس از توقف فعالیت کارخانه، آینده شغلی، وضعیت بیمه و معیشت کارکنان با ابهام مواجه شد و هنوز تصویر روشنی از برنامه مسئولان برای تعیین تکلیف این نیروی انسانی ارائه نشده است.
ابهام‌ها تنها به وضعیت تولید و اشتغال محدود نیست. با وجود پیگیری‌های مستمر، خبرنگاران یازاکو امکان ورود به مجموعه و تهیه گزارش میدانی از روند بازسازی بلبرینگ‌سازی را پیدا نکرده‌اند. محدود شدن دسترسی رسانه‌ها به اطلاعات، در شرایطی که سرنوشت یک واحد صنعتی مهم و معیشت کارکنان آن در میان است، بر ابهام‌های موجود می‌افزاید. شفافیت در چنین شرایطی بخشی از مسئولیت دستگاه‌های متولی در برابر افکار عمومی است.
مسئله بلبرینگ‌سازی تبریز را باید فراتر از تأخیر در اجرای یک پروژه صنعتی دید. مشکل آنجاست که در مدیریت اقتصادی کشور، وعده دادن اغلب آسان‌تر از پاسخ‌گویی درباره نتایج آن است. یک مقام مسئول می‌تواند برای بازسازی یک کارخانه موعد تعیین کند، اما با پایان آن موعد و محقق نشدن وعده، توضیح روشنی درباره دلایل تأخیر، مسئولیت‌ها و زمان‌بندی جدید ارائه نشود.
اکنون نیز کلنگ‌زنی کارخانه جدید نباید به‌عنوان پایان ماجرا تلقی شود. آغاز عملیات احداث، با تکمیل کارخانه، نصب تجهیزات، راه‌اندازی خطوط تولید و بازگشت کارگران به اشتغال تفاوت دارد. هر یک از این مراحل به برنامه، منابع و زمان مشخص نیاز دارد.
بلبرینگ‌سازی تبریز حاصل دهه‌ها سرمایه‌گذاری، تجربه صنعتی و نیروی انسانی متخصص است. بازسازی آن زمانی معنا پیدا می‌کند که تولید واقعاً از سر گرفته شود، کارگران به وضعیت شغلی و معیشتی باثبات برسند و مسئولان نیز درباره وعده‌های گذشته و برنامه‌های آینده پاسخ‌گو باشند. صنعت با وعده احیا نمی‌شود؛ آنچه یک کارخانه را زنده می‌کند، اقدام عملی و مسئولیت‌پذیری است.
