روسباخ: در ۸۰ درصد شهرها مواجه با گرمایش زمین هستیم
یازاکو-دستورکار جدید شهری همچنان بهعنوان چارچوبی مهم با اهمیت جهانی برای مسکن و شهرسازی پایدار باقی مانده است.
به گزارش واحد ترجمه پایگاه خبری یازاکو به نقل از اؤخو، این سخنان را آناکلاودیا روسباخ مدیر اجرایی برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد در نشست مربوط به برنامه جدید شهرسازی که در چارچوب سیزدهمین مجمع جهانی شهری به ریاست جمهوری آذربایجان برگزار شد، بیان کرد.
او گفت که شهرها و سکونتگاهها نهتنها محل تمرکز اهداف توسعه پایدار و روند شهرنشینی هستند، بلکه مکانهاییاند که راهحلها میتوانند در مقیاس گسترده اجرا شوند.
به گفته او در ده سال گذشته نتایج این موضوع را مشاهده کردهایم. سیاستهای ملی شهری اکنون بهطور گسترده بهعنوان ابزارهای مهم برای توسعه هماهنگ شهری پذیرفته شدهاند.
حدود ۱۶۰ کشور چارچوبهای سیاست شهری را پذیرفتهاند، در حال تدوین آن هستند یا آن را در راهبردهای توسعه ملی خود ادغام کردهاند.کشورهای بیشتری در حوزه سیاست شهری و پایداری، بهویژه برای حل ملموسترین مشکلات، اقداماتی انجام میدهند. حدود ۳۵۰ سازمان بینالمللی تعهدات داوطلبانه جهانی اعلام کردهاند که به هماهنگی اقدامات محلی با اولویتهای ملی و تعهدات جهانی کمک میکند.
اولویتهای شهری همچنین بیش از پیش در سیاستهای اقلیمی منعکس میشوند. سهم مشارکتهای ملی که محتوای شهری را در بر میگیرند، از ۴۵ درصد در سال ۲۰۱۱ به ۸۰ درصد در سال ۲۰۲۵ افزایش یافته است. همه اینها دستاوردهای مهمی هستند، اما هنوز کافی نیستند.آناکلاودیا روسباخ افزود که آینده هنوز نتوانسته به همان میزان به سرمایهگذاریها، سرعت بالای توسعه و بهبود قابل اندازهگیری در زندگی مردم تبدیل شود.
فشارهای مربوط به دسترسی به مسکن، خانوادهها را در مناطق مختلف و در همه سطوح درآمدی تحت تأثیر قرار میدهد و در بسیاری از شهرها ساختوساز مسکن همچنان عقب مانده است. بیخانمانی که یکی از شدیدترین نمودهای کمبود مسکن است هم در کشورهای توسعهیافته و هم در کشورهای در حال توسعه به مشکلی رو به رشد تبدیل شده است.
اینها فقط مشکلات جداگانه چند شهر نیستند. این چالشها مشکلات مشترک روند توسعه در سراسر جهان هستند. محل زندگی مردم، دسترسی آنها به کار، آموزش، خدمات درمانی، حملونقل و خدمات عمومی را تعیین میکند. در عین حال، مردم در بسیاری از شهرها در معرض خطرات اقلیمی و بلایای طبیعی نیز قرار دارند. افرادی که بیشترین آسیب را از شرایط نامناسب مسکن میبینند، معمولاً همان کسانی هستند که بیش از دیگران در معرض سیل، موجهای گرما، رانش زمین و دیگر بلایا قرار دارند.
تأثیرات اقلیمی در شهرها بهسرعت در حال افزایش است و در بیش از ۸۰ درصد شهرها طی دو دهه گذشته گرمایش قابلتوجهی مشاهده شده است.او همچنین تأکید کرد که سیاستهای مسکن باید افرادی را که بیشترین خطر عقب ماندن را دارند، در اولویت قرار دهند. این شامل افرادی میشود که در سکونتگاههای غیررسمی زندگی میکنند، همچنین کسانی که بیخانمان هستند یا در معرض خطر بیخانمان شدن قرار دارند.
این به معنای نوسازی گسترده محلههای حاشیهنشین، بهبود سکونتگاههای غیررسمی، ایجاد فرصتهای مشارکت برابر، تضمین امنیت حق سکونت، تأمین خدمات اساسی، تقویت نظام مدیریتی و جلوگیری از جابهجایی اجباری است.همچنین به این معناست که مسکن باید با بازار کار، فرصتهای شغلی، فضاهای اجتماعی، زیرساختها و روند شهرنشینی پیوند داده شود تا به ابزاری برای ادغام مردم در جامعه و ایجاد فرصت برای آنها تبدیل شود.
این همچنین به معنای ایجاد نظامهای مالی قویتر است؛ از جمله حمایت از تداوم این روند از طریق سرمایهگذاری دولتی، تأمین مالی شهرداریها، ابزارهای مالی مبتنی بر زمین، تأمین مالی توسعه و مشارکتها.همچنین به این معناست که دولتهای محلی، دولتهای ملی، نهادهای مدیریت محلی، جوامع، شهروندان، بخش خصوصی و شرکای توسعه همگی باید نقش مهمی ایفا کنند. اما این نقشها باید هماهنگ، همسو و مبتنی بر اصل پاسخگویی اجرا شوند. و در نهایت این به معنای دادهها و نظام پایش باکیفیتتر است. ما نمیتوانیم روندی را که قادر به اندازهگیری آن نیستیم، تسریع کنیم. به همین دلیل این نشست وزارتی فرصتی بسیار مهم است.
