به گزارش یازاکو، جعفر ساعینیا، ثبت ملی اریس، نوقا و رشتهختایی را باید فراتر از یک عنوان فرهنگی و یک رویداد مناسبتی دید. این محصولات بخشی از هویت تبریز هستند و پشت آنها سالها تجربه، مهارت، ذائقه، دانش و هنر قنادان این شهر قرار دارد؛ ظرفیتی که میتواند به یک مزیت اقتصادی جدی برای آذربایجان شرقی تبدیل شود.
تبریز امروز فقط یک شهر با سابقه در صنعت شیرینی نیست؛ این شهر در کنار تولید، شبکهای از واحدهای تولیدی، برندهای شناختهشده و تجربه صادراتی دارد. بنابراین مسئله اصلی دیگر اثبات توانایی تبریز در تولید شیرینی نیست؛ مسئله این است که چرا این مزیت هنوز به یک برند جهانی تبدیل نشده است؟
تولید محصول باکیفیت بهتنهایی برای حضور در بازار جهانی کافی نیست. بخش مهمی از ارزش اقتصادی امروز در برند، بستهبندی، بازاریابی، استاندارد، داستان محصول و شبکه توزیع ایجاد میشود. اگر این زنجیره تکمیل نشود، ممکن است همچنان تولیدکننده خوبی باشیم اما سهممان از ارزش نهایی بازار جهانی محدود بماند.
جشنواره اریس، نوقا و رشتهختایی میتواند نقطه شروع این مسیر باشد؛ به شرط آنکه نگاه ما به جشنواره، صرفاً برگزاری یک مراسم چندروزه نباشد. این رویداد باید به فرصتی برای معرفی محصولات، جذب گردشگر، توسعه فروش، ایجاد ارتباط با بازارهای خارجی و در نهایت ساختن برند «شیرینی تبریز» تبدیل شود.
اریس، نوقا و رشتهختایی فقط شیرینی نیستند؛ روایت تبریز از فرهنگ، تجارت و هنر هستند. اگر این روایت درست بستهبندی و به بازار جهانی عرضه شود، میتواند هم برای قنادان و تولیدکنندگان درآمد ایجاد کند و هم نام تبریز را در کنار محصولات فرهنگی و غذایی شناختهشده جهان قرار دهد.
البته این مسیر فقط بر عهده قنادان نیست. اتحادیه قنادان، اتاق بازرگانی، سازمان صمت، میراث فرهنگی، فعالان گردشگری، شرکتهای صادراتی و رسانهها میتوانند در ایجاد این برند مشترک نقش داشته باشند. حتی میتوان برای «شیرینی تبریز» یک هویت بصری و استاندارد مشخص تعریف کرد تا مصرفکننده در هر نقطه از ایران یا جهان، محصول اصیل تبریز را تشخیص دهد.
مزیت تبریز در ارزانترین بودن نیست؛ مزیت تبریز در اصالت و کیفیت است. بنابراین نباید این مزیت را با رقابت قیمتی از بین برد. باید کیفیت، مواد اولیه، بستهبندی و استاندارد حفظ شود و در کنار آن، بازاریابی حرفهای برای ورود به بازارهای بینالمللی شکل بگیرد.
جشنواره پیشرو میتواند یک آزمون مهم باشد؛ اینکه آیا میتوانیم از یک میراث فرهنگی، یک فرصت اقتصادی بسازیم یا نه.
تبریز محصول را دارد، تاریخش را دارد، استادکارش را دارد و بازارش را هم دارد؛ حالا نوبت ساختن برند جهانی آن است.
