آیا غرب روی «مهره سابق» خود برای مقابله با پاشینیان سرمایهگذاری کرده است؟
یازاکو-روز گذشته آرمن گریگوریان دبیر سابق شورای امنیت ارمنستان مقاله قابلتوجهی با عنوان «توهم عضویت در اتحادیه اروپا» منتشر کرد. مضمون اصلی این مقاله آن است که ما در مسیر اشتباهی حرکت میکنیم. اگر میخواهیم وابستگی خود به روسیه را کاهش دهیم و اقتصاد و سیاست خارجیمان را متنوعسازی کنیم، نباید روسیه را تحریک کنیم و به تنشها دامن بزنیم.

به گزارش واحد ترجمه پایگاه خبری یازاکو روزنامه «هراپاراک» با انتشار این مطلب نوشت: نباید قانون بیمحتوا و فاقد هرگونه اهمیت را درباره آغاز روند عضویت در اتحادیه اروپا تصویب میکردیم. در عوض باید با برداشتن گامهایی سنجیده و آگاهانه پیش میرفتیم. به اعتقاد آرمن گریگوریان پس از هر یک از این اقدامات روسیه فعالتر میشود و بهجای آنکه وابستگی ما به این کشور کاهش یابد، تنها افزایش پیدا میکند.
در نتیجه باید موقعیت جغرافیایی، واقعیتهای ژئوپلیتیکی و وابستگی انرژی خود را در نظر بگیریم. افزون بر این پیوستن به اتحادیه اروپا امکانپذیر نیست و خود اتحادیه اروپا نیز هیچ تضمینی به ما نخواهد داد.
در ادامه در بخشی از مقاله مذکور نقل شده است: اگر به تاریخ معاصر ارمنستان نگاهی بیندازیم، به الگویی بسیار روشن و بیرحمانه میرسیم: هر بار که ایروان تلاش کرده است گامی بهسوی غرب بردارد، با فشار شدیدتر روسیه مواجه شده و در نهایت خود را در آغوش محکمتر مسکو یافته است.
در دهه ۱۹۹۰ تلاشهای دولت لوون تر-پتروسیان برای نزدیک شدن به ساختارهای اروپایی و یورو-آتلانتیکی به عضویت ارمنستان در سازمان پیمان امنیت جمعی و امضای پیمان دوستی، همکاری و کمک متقابل با روسیه در سال ۱۹۹۷ منجر شد؛ توافقی که روابط نظامی و سیاسی ارمنستان با مسکو را تقویت کرد.
در دهه ۲۰۱۰ نیز تلاشهای دولت سرژ سرکیسیان برای امضای توافقنامه همکاری با اتحادیه اروپا در نهایت به تصمیم سوم سپتامبر ۲۰۱۳ برای پیوستن به اتحادیه گمرکی انجامید و پس از آن ارمنستان به اتحادیه اقتصادی اوراسیا ملحق شد.
امروز نیز به نظر میرسد همین داستان در حال تکرار شدن است، اما این بار با سناریویی خطرناکتر. در کنار مذاکرات و اقداماتی که برای پیوستن به اتحادیه اروپا انجام میشود، من افزایش خطر کشیده شدن ارمنستان به سوی دولت اتحادیهای روسیه و بلاروس را مشاهده میکنم.
خودم شاهد بودم که پیش از تصویب قانون مربوط به عضویت در اتحادیه اروپا، چه فرصتهای زیادی برای کاهش وابستگی ارمنستان به روسیه در اختیار داشتیم و این فرصتها تا چه اندازه از دست رفتهاند.
این روزنامه در ادامه مینویسد: در محافل سیاسی بر این باورند که آرمن گریگوریان دبیر سابق شورای امنیت ارمنستان بهزودی به صفوف مخالفان خواهد پیوست. غرب روی او حساب باز کرده و تلاش میکند او را به نوعی چماق علیه نیکول پاشینیان و دولتش تبدیل کند.
شایعاتی نیز مطرح است مبنی بر اینکه جنبش مشهور «ریاستارت» که یکی از مشارکتکنندگان فعال انقلاب سال ۲۰۱۸ بود، اما پس از تغییر قدرت از صحنه ناپدید شد، بهزودی فعالیت خود را از سر خواهد گرفت.
این جنبش پیشتر دیداری با نیکول پاشینیان ترتیب داده و چند جوان در آن نشست پرسشهای تندی از نخستوزیر مطرح کردهاند. بر اساس شایعات آرمن گریگوریان نیز به این جمع خواهد پیوست.
آنها در آینده نزدیک تلاش خواهند کرد نیروهای طرفدار غرب را متحد کنند و ابتکارعملهای فعالی در زمینه مسائل سیاست خارجی ارمنستان مطرح سازند.
با این حال موضوع بر سر پیگیری سیاست نزدیک شدن به اتحادیه اروپا نیست، بلکه سخن از الگویی مبتنی بر تنوعبخشی به روابط خارجی است؛ الگویی که تقریباً مطابق با مدل بریتانیا بدون پیوستن به اتحادیه اروپا، ارمنستان را از حوزه نفوذ روسیه خارج میکند.



