به گزارش یازاکو،جعفر ساعینیا_ مشگینشهر را بیشتر با پل معلق، آبهای گرم و طبیعت کوهستانی میشناسند؛ اما بخشی از ظرفیت گردشگری این شهرستان در میراثی قرار دارد که کمتر دیده شده است؛ بازیهای بومی و محلی که نسلهای گذشته با آنها زندگی میکردند. «بشداش» یا همان پنجسنگ، یکی از این بازیهاست؛ بازیای ساده که بدون تجهیزات خاص و با چند سنگ انجام میشود و مهارت، سرعت عمل و هماهنگی را به رقابت میگذارد.
اهمیت بشداش اما فقط در نوستالژی آن نیست. در اقتصاد گردشگری امروز، گردشگر تنها برای دیدن یک جاذبه سفر نمیکند؛ او برای تجربه کردن، مشارکت کردن و لمس فرهنگ مقصد نیز هزینه میکند. همین جاست که یک بازی بومی میتواند از یک سرگرمی قدیمی به بخشی از محصول گردشگری تبدیل شود.
مشگینشهر برای این کار به جاذبه جدیدی احتیاج ندارد؛ میتواند بخشی از داشتههای موجود خود را اقتصادی کند. برگزاری جشنواره و مسابقات بشداش، ایجاد برنامههای آموزشی برای گردشگران، اجرای بازی در رویدادهای گردشگری و حتی تولید محصولات فرهنگی مرتبط با آن، میتواند این میراث محلی را به یک تجربه قابل عرضه تبدیل کند.
این مدل البته محدود به بشداش نیست. بازیهای بومی هر منطقه بخشی از سرمایه فرهنگی آن منطقهاند؛ سرمایهای که اگر ثبت، معرفی و بهدرستی تجاریسازی شود، میتواند برای گردشگری محلی ارزش اقتصادی ایجاد کند.
مشکل آنجاست که در بسیاری از شهرهای ایران، میراث فرهنگی تا زمانی که در قالب یک اثر تاریخی، بنا یا جاذبه طبیعی نباشد، کمتر بهعنوان یک دارایی اقتصادی دیده میشود. درحالیکه فرهنگ محلی نیز میتواند محصول گردشگری باشد؛ مشروط بر اینکه از مرحله ثبت و برگزاری مراسم نمادین عبور کند و به تجربهای واقعی برای گردشگر تبدیل شود.
برگزاری اخیر بازی بشداش در مشگینشهر را میتوان از همین زاویه دید؛ نه صرفاً یک برنامه تفریحی، بلکه فرصتی برای بازخوانی ظرفیتهایی که در اقتصاد گردشگری شهرستان کمتر مورد استفاده قرار گرفتهاند.
چند سنگ بهخودیخود درآمدزا نیستند؛ آنچه میتواند بشداش را پولساز کند، تبدیل این بازی به یک تجربه، رویداد و محصول گردشگری است. مشگینشهر اگر به دنبال تنوعبخشیدن به اقتصاد گردشگری خود است، شاید بخشی از پاسخ را باید در همین میراثهای ساده و فراموششده جستوجو کند.
