داروسازان معترض، بیماران سرگردان

به گزارش یازاکو، این روزها از گوشه‌وکنار کشور، صدای اعتراض جامعه‌ی داروسازی بلندتر از همیشه به گوش می‌رسد؛ صدایی که از دل یک بحران عمیق می‌آید، بحرانی که دیگر نمی‌شود آن را فقط در قالب یک اختلاف مالی ساده دید. صبح روز چهارشنبه‌ی هفته‌ی گذشته، جمع زیادی از داروسازان از استان‌هایی چون آذربایجان شرقی، فارس، خراسان رضوی و کرمان، خود را به مقابل ساختمان استانداری رساندند تا به تأخیر بیش از ده‌ماهه‌ی سازمان‌های بیمه‌گر در پرداخت مطالبات داروخانه‌ها اعتراض کنند؛ تأخیرهایی که به گفته‌ی داروسازان، نفس داروخانه‌ها را گرفته و چرخه‌ی خدمت‌رسانی را در آستانه‌ی فرسودگی قرار داده است.

در میان پلاکاردها و بنرهای معترضان، یک جمله بیش از همه به چشم می‌آمد؛ جمله‌ای ساده اما تلخ و پرسش‌برانگیز: «وقتی بیمه‌ها پول نمی‌دهند، داروخانه‌ها چگونه باید داروی بیماران را تهیه کنند؟» همین پرسش، به‌تنهایی عمق بحرانی را نشان می‌دهد که امروز نه فقط داروسازان، بلکه بیماران را هم درگیر کرده است.

کافی است نگاهی به سطح شهر و گزارش‌های میدانی بیندازیم؛ کمبود برخی داروها در ماه‌های اخیر، بیماران زیادی را سرگردان کرده است. چندی پیش، کمبود شدید داروهای تصویربرداری پزشکی موجی از نگرانی ایجاد کرد و این روزها نیز کمبود قلم‌های انسولین و برخی داروهای دیگر، مراجعان داروخانه‌ها را از این داروخانه به آن داروخانه کشانده است؛ با دست‌های خالی و نگرانی‌هایی که هر بار سنگین‌تر می‌شود.

بدیهی است که شرایط ناشی از جنگ و تحریم‌های ظالمانه، فشارهای زیادی بر تأمین نیازهای جامعه وارد می‌کند؛ اما آنچه امروز جامعه‌ی داروسازی را به اعتراض واداشته، فقط تحریم نیست. مسئله، فراتر از کمبودهای مقطعی و دشواری‌های بیرونی است؛ مسئله، خروج تدریجی نقدینگی از چرخه‌ی حیاتی صنعت داروست. خطری که اگر جدی گرفته نشود، نه‌فقط داروخانه‌ها، بلکه کل اکوسیستم سلامت کشور را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

صنعت داروسازی ایران، با همه‌ی فشارها و محدودیت‌ها، در سال‌های گذشته و به همت متخصصان و دانشمندان داخلی، توانسته جایگاهی قابل‌اعتنا در منطقه به دست آورد و امروز بیش از ۹۷ درصد نیاز دارویی کشور در داخل تولید می‌شود. اما این دستاورد بزرگ، روی زمینی سست ایستاده است؛ زمینی که اگر مطالبات به‌موقع پرداخت نشود و نقدینگی به موقع به جریان نیفتد، می‌تواند به‌سرعت ترک بردارد.

 از این رو اعتراض داروسازان را نباید فقط یک اعتراض صنفی دانست؛ بلکه این اقدامات هشداری است درباره‌ی آینده‌ی سلامت عمومی. وقتی پول داروخانه‌ها ماه‌ها معطل می‌ماند،زنجیره‌ی تأمین دارو از هم می‌گسلد و نخستین قربانی این گسست، بیمارانی هستند که دارو برایشان نه یک کالا، بلکه نیاز فوری و حیاتی است.

 اگر قرار است بحران دارو به یک زخم مزمن بدل نشود، باید امروز به فریاد این جامعه گوش داد؛ پیش از آن‌که دیر شود و هزینه‌ی این بی‌تدبیری را، نه در آمارها، بلکه در زندگی واقعی مردم ببینیم.

نویسنده: سعید پرهیز جوان دکترای داروسازی