چرا جوانان روستاهای آذربایجان شرقی دیگر دامدار نمی‌شوند؟

به گزارش یازاکو، جعفر ساعی‌نیا_ دامداری در روستاهای آذربایجان شرقی بخشی از هویت معیشتی بسیاری از خانوارهاست. با این وجود، امروز بسیاری از دامداران سالخورده با یک نگرانی مشترک روبه‌رو هستند؛ فرزندانشان تمایلی به ادامه این حرفه ندارند.

نخستین عامل این موضوع، کاهش جذابیت اقتصادی دامداری است. طی سال‌های اخیر قیمت نهاده‌های دامی، دارو، واکسن، تجهیزات و هزینه‌های حمل‌ونقل با سرعت افزایش یافته، اما درآمد دامداران همگام با این هزینه‌ها رشد نکرده است. در چنین شرایطی، بازگشت سرمایه برای یک جوانی که قصد راه‌اندازی یا توسعه یک واحد دامداری را دارد، با ابهام و ریسک بالایی همراه است.

عامل دوم، نبود ثبات در بازار است. نوسان قیمت نهاده‌ها و محصولات دامی، تصمیم‌گیری بلندمدت را دشوار کرده و بسیاری از تولیدکنندگان را در برابر شوک‌های اقتصادی آسیب‌پذیر ساخته است. در چنین فضایی، جوانان معمولاً مشاغلی را ترجیح می‌دهند که درآمد قابل پیش‌بینی‌تری داشته باشد.

از سوی دیگر، دامداری سنتی در بسیاری از روستاها هنوز با چالش بهره‌وری پایین روبه‌رو است. استفاده محدود از فناوری، ضعف آموزش‌های تخصصی، دسترسی نامناسب به خدمات دامپزشکی و کمبود سرمایه برای نوسازی واحدهای تولیدی، باعث شده درآمد حاصل از هر رأس دام کمتر از ظرفیت واقعی آن باشد.

اگر ارتقای بهره‌وری، بهبود تغذیه دام، آموزش دامداران، توسعه خدمات بهداشتی و حمایت‌های اعتباری بتواند درآمد دامداران را به شکل پایدار افزایش دهد، می‌تواند بخشی از انگیزه از دست‌رفته نسل جوان برای ماندن در روستا و ادامه فعالیت در بخش دامداری را احیا کند. آنچه اهمیت دارد، افزایش واقعی سودآوری دامداری، کاهش ریسک تولید و ایجاد چشم‌اندازی روشن برای سرمایه‌گذاری نسل جوان است.

اگر دامداری نتواند برای یک جوان روستایی به یک کسب‌وکار پایدار و سودآور تبدیل شود، خروج تدریجی نیروی انسانی از این بخش ادامه خواهد یافت؛ روندی که در بلندمدت تنها به کاهش تولید محدود نمی‌شود، بلکه اقتصاد روستا، اشتغال، مهاجرت و حتی امنیت غذایی استان را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.