زنجان در تله ترافیک
یازاکو- زنجان آرامآرام در حال گرفتار شدن در تلهای است که سالها توسعه نامتوازن شهری آن را ساخته است؛ تعداد خودروها افزایش یافته، اما ظرفیت معابر، حملونقل عمومی و مدیریت ترافیک متناسب با این رشد حرکت نکردهاند. نتیجه، خیابانهای قفلشده، اتلاف زمان شهروندان، افزایش احتمال تصادف و تحمیل هزینهای است که در نهایت از جیب اقتصاد شهر پرداخت میشود.
به گزارش یازاکو، جعفر ساعینیا_ ترافیک زنجان به یک مسئله اقتصادی و مدیریتی تبدیل شده است. وقتی در ساعات اوج، میدان دادسرا، خیابانهای حسنعلی احمدی و رهبری و تقاطعهایی مانند رسل، تربیت، مدرس و ارتش با گرههای ترافیکی مواجه میشوند، باید فراتر از رفتار رانندگان به ساختار مدیریت شهری نگاه کرد.
رئیس پلیس راهور زنجان صراحتاً از افزایش تعداد خودروها و نبود تناسب میان حجم تردد و ظرفیت معابر سخن گفته است. این گزاره ساده، یک هشدار جدی برای مدیریت شهری است: شهر در حال تغییر است، اما زیرساخت و سیاستگذاری با همان سرعت تغییر نکرده است.
در اقتصاد شهری، ترافیک یعنی اتلاف منابع. خودرویی که در صف میایستد، فقط بنزین مصرف نمیکند؛ زمان شهروند، زمان نیروی کار، هزینه حملونقل و بهرهوری اقتصادی نیز تلف میشود. اگر هزاران نفر هر روز بخشی از زمان خود را در ترافیک از دست بدهند، این اتلاف در مقیاس یک شهر به یک هزینه قابل توجه اقتصادی تبدیل میشود.
اما مشکل فقط تعداد خودروها نیست
توقف دوبله، پارک حاشیهای بیضابطه، طراحی نامناسب تقاطعها و اجرای ناقص اصلاحات هندسی، ظرفیت واقعی معابر را کاهش میدهد. وقتی رئیس پلیس راهور از ۵۱ نقطه حادثهخیز سخن میگوید و حتی نسبت به اجرای ضعیف برخی پروژههای اصلاح هندسی انتقاد دارد، این پرسش جدی مطرح میشود که نظارت بر کیفیت پروژههای شهری کجاست؟
قرار نیست هر پروژه عمرانی صرفاً به این دلیل که اجرا شده، پروژه موفق تلقی شود. معیار موفقیت باید روشن باشد: کاهش زمان سفر، کاهش تصادفات، افزایش ایمنی و افزایش ظرفیت مؤثر شبکه معابر.
اگر اصلاح یک خیابان نهتنها مشکل را حل نکند بلکه شرایط را حادثهخیزتر کند، مسئله دیگر صرفاً «ضعف پیمانکار» نیست؛ مسئله، کیفیت تصمیمگیری و نظارت بر منابع عمومی است.
از سوی دیگر، برخورد با توقفهای دوبله و تخلفات ساکن ضروری است، اما نمیتوان تمام بار حل ترافیک را بر دوش پلیس گذاشت. پلیس نمیتواند جای سیاستگذاری شهری را بگیرد. مدیریت ترافیک یک زنجیره است؛ از طراحی خیابان و سیاست پارکینگ گرفته تا حملونقل عمومی و نحوه توزیع کاربریهای شهری. شهر باید به شکلی طراحی و مدیریت شود که معابر عمومی به محل تجمعهای پرخطر تبدیل نشوند.
زنجان برای خروج از این تله، بیش از آنکه به پروژههای پراکنده نیاز داشته باشد، به سیاست یکپارچه حملونقل شهری نیاز دارد. باید مشخص شود افزایش تعداد خودروها در پنج یا ده سال آینده چگونه مدیریت خواهد شد، سهم حملونقل عمومی چقدر خواهد بود، پارک حاشیهای چگونه سامان مییابد و کدام نقاط باید با اولویت اصلاح شوند.
بدترین سیاست این است که صبر کنیم یک خیابان کاملاً قفل شود، تصادفها افزایش یابد و بعد به دنبال راهحل باشیم.
ترافیک، محصول یک روز و یک تصمیم نیست؛ محصول سالها تصمیمهای کوچک و بزرگ شهری است.
زنجان امروز در تله ترافیک گرفتار شده است؛ خروج از این تله با آسفالت بیشتر و پروژههای مقطعی ممکن نیست. شهر به مدیریت ترافیک بر اساس داده، ارزیابی اقتصادی پروژهها و پاسخگویی جدی در برابر کیفیت زیرساختها نیاز دارد.
وگرنه خودروها بیشتر میشوند، خیابانها همان میمانند و هزینه این شکاف را شهروندان زنجانی پرداخت خواهند کرد.
