به گزارش یازاکو، در این بررسی، سال ۱۳۶۰ به عنوان نقطه مبنا در نظر گرفته شده و تغییرات تعداد ازدواجها و طلاقهای ثبتشده نسبت به آن سال سنجیده شده است.
بر اساس این دادهها، تعداد ازدواجهای ثبتشده در سالهای ابتدایی پس از ۱۳۶۰ روندی صعودی داشت، اما از اواخر دهه ۸۰ وارد مسیر نزولی شد. به طوری که در سال ۱۴۰۴، تعداد ازدواجهای ثبتشده تنها ۴۶.۶ درصد بیشتر از سال ۱۳۶۰ بوده است.
در مقابل، آمار طلاق مسیری کاملاً متفاوت را طی کرده است. تعداد طلاقهای ثبتشده نسبت به سال ۱۳۶۰ چندین برابر افزایش یافته و با وجود کاهش نسبی در سالهای اخیر، در سال ۱۴۰۴ همچنان ۶.۵ برابر سطح ثبتشده در سال ۱۳۶۰ قرار دارد.
یکی از مهمترین یافتههای این بررسی، نسبت ازدواج به طلاق در سال ۱۴۰۴ است. بر اساس آمار رسمی، به ازای هر ۱۰۰ ازدواج ثبتشده در این سال، حدود ۴۲ طلاق نیز به ثبت رسیده است. این شاخص به معنای طلاق همان زوجهایی که در همان سال ازدواج کردهاند نیست، اما نشان میدهد فاصله میان تعداد ازدواجها و طلاقها نسبت به گذشته به شکل محسوسی کاهش یافته است.
کارشناسان، عواملی همچون فشارهای اقتصادی، دشوارتر شدن تشکیل زندگی مشترک، تغییر سبک زندگی، افزایش سن ازدواج و تحول نگرش نسل جدید به نهاد خانواده را از مهمترین دلایل این تغییرات ساختاری در الگوی خانواده ایرانی میدانند.
