زنجان در تاریکی ناترازی؛ صنعت تاوان بی‌برنامگی را می‌دهد

به گزارش یازاکو، جعفر ساعی‌نیا_ سال‌هاست هر تابستان یک سناریوی تکراری اجرا می‌شود؛ هوا گرم می‌شود، مصرف برق بالا می‌رود، مسئولان از ناترازی سخن می‌گویند و در نهایت، اولین قربانی، بخش تولید است. امسال نیز زنجان از این قاعده مستثنی نیست. شهرک‌های صنعتی با خاموشی‌های طولانی و محدودیت‌های سنگین برق روبه‌رو شده‌اند؛ محدودیت‌هایی که نه‌تنها خطوط تولید را مختل می‌کند، بلکه امنیت سرمایه‌گذاری و اشتغال را نیز زیر سؤال می‌برد.
تولیدکننده‌ای که با افزایش قیمت مواد اولیه، مشکلات تأمین مالی، هزینه‌های بیمه، مالیات و نوسانات بازار دست‌وپنجه نرم می‌کند، حالا باید ساعت‌های طولانی نیز منتظر بازگشت برق بماند. در چنین شرایطی، شعار حمایت از تولید، بدون تأمین زیرساخت‌های لازم، بیش از آنکه یک راهبرد اقتصادی باشد، به یک شعار تکراری تبدیل می‌شود.
ناترازی برق، پدیده‌ای ناگهانی نیست. این بحران سال‌هاست قابل پیش‌بینی بوده و بارها درباره آن هشدار داده شده است. با این حال، هر سال به جای افزایش ظرفیت تولید برق، توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر، اصلاح شبکه انتقال و مدیریت هوشمند مصرف، ساده‌ترین راه انتخاب شده است؛ خاموش کردن کارخانه‌ها.
این تصمیم شاید در کوتاه‌مدت بخشی از کمبود برق را جبران کند، اما در بلندمدت هزینه‌ای به‌مراتب سنگین‌تر بر اقتصاد تحمیل خواهد کرد. کاهش تولید، افزایش قیمت تمام‌شده کالا، کاهش رقابت‌پذیری صنایع، افت صادرات و تهدید اشتغال، پیامدهایی است که دیر یا زود خود را نشان خواهند داد.
زنجان یکی از استان‌هایی است که بخش مهمی از اقتصاد آن بر پایه صنعت استوار است. هر ساعت توقف خطوط تولید، تنها به زیان یک کارخانه نیست؛ بلکه زنجیره‌ای از کارگران، پیمانکاران، تأمین‌کنندگان و خانواده‌هایی را تحت تأثیر قرار می‌دهد که معیشتشان به چرخیدن چرخ این واحدهای تولیدی وابسته است.
اگر قرار است صنعت موتور محرک اقتصاد باشد، نمی‌توان هر تابستان سوخت این موتور را قطع کرد و انتظار حرکت داشت. حل ناترازی انرژی نیازمند تصمیم‌های سخت، سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت و پاسخگویی شفاف مسئولان است، نه انتقال هزینه بحران به تولیدکننده.
زنجان امروز بیش از برق، به برنامه نیاز دارد؛ برنامه‌ای که صنعت را آخرین گزینه برای اعمال محدودیت بداند، نه نخستین قربانی هر بحران انرژی. تا زمانی که این نگاه اصلاح نشود، خاموشی‌ها فقط چراغ کارخانه‌ها را خاموش نخواهند کرد؛ بلکه امید به سرمایه‌گذاری، تولید و آینده اقتصاد استان را نیز کم‌فروغ‌تر خواهند ساخت.